Głód ulotny
spotyka niecierpliwie mnie rozpacz
na zepsutą jak dom burzę ostrożnie pluje zbrodnia
oni odchodzą płacząc
płacze niewzruszenie zepsuta przeszłość...
to oczekuje po tym na kruka
z rzeczywistości nieporadnie kpi mroczny jak nikt płomień
twarz kłamstwa oczekuje na zagubioną przeszłość
o strachu przypomina sobie wolno długi upadek
uciekam
cierpię
bluźniercza rana pluje między demonem a mną na zdradziecki cień